Grappig om te zien hoe een mens zich laat beïnvloeden door weersomstandigheden. Als je de mensen om je heen eens observeert, lijkt het wel of ze vrolijker en gezelliger zijn als de donkere wintermaanden verleden tijd beginnen te worden. Als de narcissen en tulpen voorzichtig het begin van het voorjaar aankondigen. Is het echt zo dat je humeur en algehele gesteldheid bepaald wordt door die ene zonnestraal die brandend op je huid je lichaam verwarmt? Of die dikke regendruppel die zo hard langs je wang veegt dat je er chagrijnig van wordt?
Hoewel ik over het algemeen zelden last heb van een ochtendhumeur, heb ik op een gegeven moment besloten om zo'n Philips wake-up light aan te schaffen. Dat is een wekker en lamp ineen, waarbij het idee is dat je wordt gewekt door een steeds intenser wordend licht. Net voordat je wekker feitelijk afgaat ben je als het goed is al op een natuurlijke wijze rustig wakker geworden. Toen ik vol trots mijn collega's vertelde over mijn nieuwe aanwinst, werd ik lichtelijk voor gek verklaard. Maar ik moet zeggen, ik geloof er in en ik zou het een ieder aanraden! Zeker in de wintermaanden waarin je je huis verlaat voordat het buiten licht geworden is. Tegen de tijd dat je 's avonds weer thuis komt, is de zon wederom in geen velden of wegen meer te bekennen, waardoor je bijna het gevoel krijgt dat het uberhaupt niet licht geworden is die dag. Daar wordt een mens toch ongelukkig van?
Het begint al in de herfst, wanneer het vaker regent dan dat het droog is. Troosteloos word je ervan en chagrijnig. In de categorie 'Hoe help ik mijzelf de winter door?' is de Philips wake-up light dus een goede investering. Want hoewel het geen echte zonnestralen zijn en de lamp geen warmte afgeeft, word ik meer uitgeslapen en minder kribbig wakker! En zeg nou zelf, daar wordt toch iedereen gelukkig van?
Zo ook vanmorgen. En toen ik de gordijnen open deed, werd het nog beter. Een pril zonnetje verlichtte mijn slaapkamer. De eerste echte zonnestralen! Ze maken me vrolijk. Geven me het gevoel dat ik de wereld aan kan. Ik ervaar een ware energyboost en merk dat ik een beetje rebels word. Ik voel de lente. Ik wil springen en doelloos rond rennen in een oneindig veld van bloemen. En dat op donderdagmorgen om kwart voor zeven.
Op weg naar kantoor neem ik al fietsend de geheimen waar die in de lente-kleuren van de stad verscholen liggen. De rode daken, de witte ramen en de groen wordende bomen, ze vertellen verhalen, Elk op hun eigen manier. En ik? Ik luister, ik geniet en ik besluit dat er geen collega, geen dossier, geen cliënt in zal slagen om mijn fantastische humeur vandaag te verpesten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten