Ithaka - that's what counts

Aangemoedigd worden om een levenslange zoektocht te beginnen naar de werkelijk belangrijke dingen in het leven. Verweven in een uit het Grieks vertaald gedicht.

Ithaka
Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen,
hen zul je niet ontmoeten op je weg
wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd
de emotie die je hart en lijf beroert.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon zul je niet treffen
wanneer je ze niet in eigen geest meedraagt,
wanneer je geest hun niet gestalte voor je geeft.

Wens dat de weg dan lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens zullen komen
waarop je, met grote vreugde en genot
zult binnenvaren in onbekende havens,
pleisteren in Phoenicische handelssteden
om daar aantrekkelijke dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbehout,
ook opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan zult doen
om veel, heel veel te leren van de wijzen.

Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval.
't Is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je als oude man pas bij het eiland
het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,
zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka gaf je de mooie reis.
Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,
verder heeft het je niets meer te bieden.

En vind je het er wat pover, Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring, zul je al
begrepen hebben wat Ithaka's beduiden.


K.P. Kavafis (1863-1933)

Wie ben ik?

"I was a personality before I became a person - I am simple, complex, generous, selfisch, unattractive, beautiful, lazy and driven."
Quoted Barbara Streisand.

Iedereen heeft wel eens zo'n moment dat ie zich afvraagt: 'Wie ben ik?' Zo'n moment dat het tijd wordt om even met jezelf op de bank te gaan zitten voor een kleine zelfanalyse. Ik had laatst zo'n momentje. Het moment kwam niet helemaal spontaan op, het werd eigenlijk gevoed door een gesprek met een vriendin. Met Marlies. Onder het genot van een 2e bakkie koffie namen we in een notendop de week, het weekend en ons leven door. Ineens stonden we voor de vraag of je gelukkig bent met wat je doet. Of je werk wel bij je past. En of ooit het moment nog zou komen waarop we onze dromen zouden nastreven. Anders geformuleerd: Wie ben ik en wat wil ik?

De koffie maakte plaats voor een wijntje en het gesprek kreeg kleur. Maar eigenlijk was het geen gesprek. Eigenlijk waren we twee mensen met elk onze eigen monoloog. Allebei in onze eigen wereld, worstelend met die vragen "wie ben ik en wat wil ik". Tuurlijk iedereen heeft wel een antwoord klaar. Meerdere antwoorden zelfs. Je antwoord op die vragen wordt vaak onbewust aangepast en afgestemd op de persoon die ze stelt. Als je baas je die vragen voorlegt, dan antwoord je dat je reuze ambitieus bent, dat je intelligent en sociaal vaardig bent en dat er geen haar op je hoofd is die twijfelt aan jouw ambities om leiding te geven aan het bedrijf waar je werkt. Als je moeder je diezelfde vragen zou stellen, zou je waarschijnlijk antwoorden, dat je misschien wel een dagje minder zou willen werken, omdat je het zo lastig vindt om werk en privé goed te combineren zonder ergens te kort te schieten. Tegen Marlies zei ik dat ik overweeg me te gaan oriënteren op de arbeidsmarkt.  Misschien eens een andere baan.

Marlies vindt haar werk fantastisch.  Ik ken niemand die zo enthousiast wordt als ze over haar werk begint te praten als zij. Ik denk dat als ze een staart zou hebben, dat ze spontaan zou gaan kwispelen! Zij coacht mensen bij de ontwikkeling van hun sociale vaardigheden, dus dit is helemaal haar ding! Maar soms neemt ze haar werk mee naar huis. Dan blijft ze er een beetje in hangen. Dan wordt ze Advies-Marlies. Nu ook. We zaten allebei in onze eigen wereld, mijmerend over ons eigen leven. Maar ineens zaten we samen in mijn leven. Ik schetste wat situaties en ineens stak ze van wal. Advies-Marlies. Met al haar goede bedoelingen. Ik had het eigenlijk niet eens echt  in de gaten. Maar ineens irriteerde het me en ik kon niet uitleggen waarom.

's Avonds, toen ik in mijn bed het gesprek nog eens lag te herkauwen, wist ik het. Het was een ongevraagd advies. Een advies waarop ik niet zat te wachten. Het dwong me tot nadenken. Wie ben ik en wat wil ik. Wie krijgt mijn antwoord op die vragen? Aan wie vertel ik wie ik werkelijk ben, hoe ik me echt voel en wat ik het allerliefste zou willen? Aan mijn moeder niet, aan mijn baas zeker niet, maar aan Marlies kennelijk ook niet.

Who know's the real me? Ik weet het niet. Misschien wel helemaal niemand.

Lentekriebels

Grappig om te zien hoe een mens zich laat beïnvloeden door weersomstandigheden. Als je de mensen om je heen eens observeert, lijkt het wel of ze vrolijker en gezelliger zijn als de donkere wintermaanden verleden tijd beginnen te worden. Als de narcissen en tulpen voorzichtig het begin van het voorjaar aankondigen. Is het echt zo dat je humeur en algehele gesteldheid bepaald wordt door die ene zonnestraal die brandend op je huid je lichaam verwarmt? Of die dikke regendruppel die zo hard langs je wang veegt dat je er chagrijnig van wordt?
 
Hoewel ik over het algemeen zelden last heb van een ochtendhumeur, heb ik op een gegeven moment besloten om zo'n Philips wake-up light aan te schaffen. Dat is een wekker en lamp ineen, waarbij het idee is dat je wordt gewekt door een steeds intenser wordend licht. Net voordat je wekker feitelijk afgaat ben je als het goed is al op een natuurlijke wijze rustig wakker geworden. Toen ik vol trots mijn collega's vertelde over mijn nieuwe aanwinst, werd ik lichtelijk voor gek verklaard. Maar ik moet zeggen, ik geloof er in en ik zou het een ieder aanraden! Zeker in de wintermaanden waarin je je huis verlaat voordat het buiten licht geworden is. Tegen de tijd dat je 's avonds weer thuis komt, is de zon wederom in geen velden of wegen meer te bekennen, waardoor je bijna het gevoel krijgt dat het uberhaupt niet licht geworden is die dag. Daar wordt een mens toch ongelukkig van?

 Het begint al in de herfst, wanneer het vaker regent dan dat het droog is. Troosteloos word je ervan en chagrijnig. In de categorie 'Hoe help ik mijzelf de winter door?' is de Philips wake-up light dus een goede investering. Want hoewel het geen echte zonnestralen zijn en de lamp geen warmte afgeeft, word ik meer uitgeslapen en minder kribbig wakker! En zeg nou zelf, daar wordt toch iedereen gelukkig van?

Zo ook vanmorgen. En toen ik de gordijnen open deed, werd het nog beter. Een pril zonnetje verlichtte mijn slaapkamer. De eerste echte zonnestralen! Ze maken me vrolijk. Geven me het gevoel dat ik de wereld aan kan. Ik ervaar een ware energyboost en merk dat ik een beetje rebels word. Ik voel de lente. Ik wil springen en doelloos rond rennen in een oneindig veld van bloemen. En dat op donderdagmorgen om kwart voor zeven.

Op weg naar kantoor neem ik al fietsend de geheimen waar die in de lente-kleuren van de stad verscholen liggen. De rode daken, de witte ramen en de groen wordende bomen, ze vertellen verhalen, Elk op hun eigen manier. En ik? Ik luister, ik geniet en ik besluit dat er geen collega, geen dossier, geen cliënt in zal slagen om mijn fantastische humeur vandaag te verpesten!

Genadeloos slaat ie toe!

En daar zit ik dan, op mijn werk achter mijn bureau. Het zonlicht van februari is fel en valt vol op mijn bureau. Met dicht geknepen ogen absorbeer ik de warmte en staar ik naar buiten. Heerlijk! Ik heb net geluncht en ben vervolgens onder het mom van een loopje in de frisse lucht samen met mijn kamergenoot even naar de Etos gewandeld.

Om zo'n wandeling toch een doel te geven heb ik me laten verlijden tot het kopen van een grote zak schepsnoep, die nu naast me op mijn bureau ligt. Uit zelfbescherming besloot ik in eerste instantie om die zak snoep uit het zicht in mijn la te leggen, maar toen ik steeds maar weer die la opentrok om er een snoepie uit te pakken, merkte mijn kamergenoot geïrriteerd op dat het weinig zin had om die zak te verstoppen.

Dus nu ligt hij op mijn bureau. En ik moet eerlijk zeggen, hij ligt daar zo lekker te liggen, het liefst zou ik er gewoon even naast gaan liggen. Gewoon, vijf minuutjes maar. Even opgekruld op mijn bureau met de oogjes dicht. Even bijkomen van de lunch. Niet dat ik nou zoveel gegeten heb, maar toch. Die after lunchdip, hij slaat harder toe dan verwacht. En eigenlijk merk ik dat ik stiekem al heb besloten om er gewoon even aan toe te geven. Om er niet tegen te vechten. Want oh, wat is dat toch fijn! Even je ogen dicht en de wereld aan je voorbij laten gaan. Om vervolgens na vijf minuten te ontwaken met kramp in je handen door het ondersteunen van je hoofd en het gevoel te hebben dat je uren bent weg geweest. Heerlijk!

Ik weet nog heel goed, toen ik studeerde had ik na de lunch in de bieb ook zo vaak last van een after lunchdip dat ik uit ervaring wist dat ertegen vechten geen zin had. Hoeveel koffie ik ook dronk. Ik zat in zo'n cubicle met schotten aan drie kanten zonder uitzicht waardoor ik, als ik zou willen, ongestoord een tukkie zou kunnen draaien. Niemand zou mij zien, zo leek het. En degene die mij wel zouden zien, zou het geen barst interesseren. Dus gaf ik me keer op keer weer gewonnen en werd dan na een tijdje wakker met de afdruk van een boek of een pen op mijn wang. Nou eerst maar weer even een koffie met m'n studiegenootjes, daarna ging ik dan wel weer aan de slag, zo nam ik me voor. Bij het koffieapparaat kon ik dan precies zien wie er ook even een uiltje hadden geknapt en samen deelden we een onuitgesproken afkeer tegen die anderen die alweer een hoofdstuk af hadden. Zij waren wel het gevecht met de lunchdip aangegegaan en ze hadden hem gewonnen. Wat een discipline. Maar oh wat had ik genoten van mijn slaapje met mijn hoofd op mijn boek.

Intussen heb mijn bureau in de plaatselijke bieb ingeruild voor een bureau in een advocatenkantoor. Maar toch moet ik nog steeds in gevecht met die lunchdip. Hij overvalt me nog met enige regelmaat en altijd op een onverwacht moment. Ook nu weer. En hoewel ik nu het liefst even mijn hoofd op mijn boek te rusten zou leggen, zijn er twee dingen die me hier op dit moment van weerhouden: mijn uitzicht en mijn kamergenoot.