Gisteren werd ik er door een collega aan herinnerd dat het weer bijna 'secretaressedag' is. Hij stelde voor om, net als vorig jaar, een mooie bos bloemen en een theaterbon of iets in die trend voor haar te regelen. Op secretaressedag kun je immers, als je een secretaresse hebt, nou eenmaal niet verstek laten gaan. Eens, helemaal mee eens. Mits, en dat is in mijn geval niet geheel onbelangrijk, je via deze attentie aan je secretaresse wilt laten weten hoe blij je met haar bent. Een nogal relevant vereiste.
Eigenlijk vind ik die hele secretaressedag maar commerciële onzin. Niet dat ik vind dat het overdreven is om je secretaresse een bedankje te geven voor al haar goede inzet van het afgelopen jaar. Nee, daar ben ik een grote voorstander van. Maar om daar nou een speciale dag voor in het leven te roepen, vind ik een beetje onzin. Als je blij bent met de inzet die iemand toont en het werk dat iemand voor je doet, zou je dit naar mijn mening met regelmaat moeten laten blijken met een welgemeende 'Dankjewel voor je moeite!' of een 'Wat fijn dat je dit zo snel en goed voor me geregeld hebt!' of een 'Op jou kan ik bouwen!' - opmerking. Ik weet niet of het wetenschappelijk is bewezen - het zou me niet verbazen aangezien tegenwoordig overal wetenschappelijk bewijs aan ten grondslag ligt - maar ik ben er van overtuigd dat degene aan wie je op deze manier regelmatig je blijk van waardering geeft, stralend voor je door de gang rent. Want wie wordt er nou niet blij en gelukkig van het gevoel nuttig te zijn en gewaardeerd te worden? Daar is toch ieder mens gevoelig voor?
Ik zelf ben vrij goed in het geven van complimentjes, althans dat denk ik. Ik weet immers wat een schouderklopje met me doet. Ik word er blij van, haal er voldoening uit en het motiveert me zodanig dat ik zonder enige moeite bereid ben om (tijdelijk) mijn sociale leven opzij te schuiven als mijn werk dat van mij verlangt. Een regelmatig en welgemeend schouderklopje haalt naar mijn idee dus het beste in een werknemer naar boven. Dus als jij het beste in bijvoorbeeld jouw secretaresse naar boven wilt halen, bereik je naar mijn idee meer met een regelmatig schouderklopje dan met een jaarlijkse op het laatste moment bestelde bos bloemen. Maar kennelijk is schouderklopjes geven in mijn werkomgeving een redelijk onbekend fenomeen. Hoe sociaal vaardig sommige collega's van mij ook zijn, het merendeel heeft geen oog voor het effect van deze mooie tool.
Maar goed, de secretaressedag nadert en ik zit opgescheept met al mijn welgemeende schouderklopjes. Gelukkig zijn er voldoende collega's bij mij op kantoor bij wie ik ze kwijt kan, want mijn eigen secretaresse behoort nou net niet tot die categorie. Samen met een aantal andere collega's vraag ik me wel eens af waarom zij uberhaupt nog bij ons op kantoor rondloopt. Ze zit de hele dag allerlei niet werkgerelateerde websites te bekijken en als haar vriendelijk gevraagd wordt of ze misschien tijd heeft om iets te doen, begint ze zo hard te zuchten dat ik af en toe bang ben dat ze erin blijft hangen. Ze luncht achter haar bureau zodat ze (naar eigen zeggen) een uur eerder naar huis kan, maar als je vraagt of ze tussen het schillen van haar appel door met spoed een dossier kan opzoeken, zegt ze dat ze geen tijd heeft. Ze is immers aan het lunchen. Alles aan haar laat zien dat ze haar werk vreselijk vindt en dat ze zo snel mogelijk weer naar huis wil.
Met het oog op de naderende secretaressedag begin ik me zo langzamerhand af te vragen of ik niet gewoon eens bij mijn baas binnen moet lopen om subtiel voor te stellen haar de laan uit te sturen. Dit is dan wel geen schouderklopje maar het zou me niet verbazen als ze hierdoor zodanig uit een lijden verlost zou worden, dat ze het uiteindelijk misschien wel als zodanig zal ervaren. Wie weet. Op die manier zou de secretaressedag ook voor mijn secretaresse dan nog iets opleveren. Dag secretaresse!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten